СурдукъетӀе

СурдукъетӀе[1] — йуккъерачу бӀешерийн вайнехан тайпан кхоллам бу[2][3] хӀинцалерчу ломан ГӀалгӀайчуьра а, къилба Нохчийчуьра а. Дукхахболчу историкаша дийцарехь, «сурдукъетӀе» этноним йуста йеза хӀинцалерчу нохчийн, гӀалгӀайн, бацойн дайшца[2][3].

Этноним схьайалар

1926 шарахь хилла Орган-чӀажахь нохчийн эвла Зурзукъа Ваштар хи тӀехьа хилла, Улус-Кертана а, ЗазаргӀана а къилб-малхбалехьа[4].

undefined

ХӀара этноним тоярхьама леррина тептар йаздина волчу С. Джамирзаевс, йаздо: «СурдукъетӀе гуьржийн тептаршкахь хьехайо тӀемаца дуьстина, цуьндела оцу деша хьалхара дакъа дусту нохчийн а, гӀалгӀайн а сур — „эскар“, ткъа шолгӀа „дукъ“ дешнашца, аьлчи а „дукъан эскар“».

ГӀалгӀайн историкаш дийцарехь СурдукъетӀе (гуьрж. Дзурдзукети, Дурзукети), долчух тера хета гуьржаша галдаьккхина дуьйцу гӀалгӀайн дийцар «Дардза къуньгиш» (Дерцан кӀентий). Кхин цхьа агӀо а бу, цуо боху СурдукъетӀе исторера стаг ву ГӀалгӀайчуьра Джейрахан Ӏине Гуьржийчухула, йуккъерчу бӀешерашкахь Шема олуш хиллачу махкара веана, амма уггар а хьалхара иза хьехош волу тептарш VIV бӀешо вайн эрал хьалхара ду[5], ткъа оцу хенахь оцу махкахь дехаш урартийн къам дара.

Ӏаьрбийн географаш IXX бӀешерашкахь махках олуш хилла «Дурзук», ткъа Аьссан Ӏинах — Баб-Сул (Баб-Сур — «Эскаран кевнаш»)[5].

Географин хоттам

СурдукъетӀе мохк бара хӀинцалера ломан ГӀалгӀайчоь а, къилба Нохчийчоь а. Кхин а цхьа агӀо йу: VI Вахтанган тептаршкахь СурдукъетӀе этноним лелайо глигваш а, кистой а билгалбохуш шоззе а, ткъа XII бӀаьшеран академика Джавахишвили Иванэн картин тӀехь, СурдукъетӀе доза ду къилбехьа Кахетица, малхбалехьа — ДегӀастаца, аьлча а Къилбаседа Кавказан йуккъахь лаьтта. ДегӀастанан а, СурдукъетӀе а йоькъу «СурдукъетӀин лаьмнаш». Багратиони Вахуштис шен «Гуьржехан дахар» цӀе цолчу балхан тӀехь хьахайо «кист-сурдукъетӀе» («кист-дзурдзуки»), буьйцучу махке хьаьжча, кистой — гӀалгӀай бу, ткъа сурдукъетӀой — нохчий бу (В. Гамрекелин белхашкара) (Какабадзе, 1969:286).

Истори

undefined

«Зурзукъаш» (йа «дурдзуки») этноним дуьххьара историн документашкахь хьахийна IX бӀешеран хьалхарчу декъехь, Ӏаьрбийн географан Ибн ал-Факъихан балха тӀехь. Цуьнца цхьаьна, цхьаболчу авторша дийцарехь, этноним хьахийна йу VII бӀешо долалуш хиллачу эрмалойн географехь а[6]. XI бӀешарахь зурзукъаш хьахийна кхечу Ӏаьрбийн авторан Ал-Балазурин белхашкахь. Оццу бӀешарахь зурзукъаш дӀайазбина гуьржийн историкийн Мровели Леонтин а, Хуаншеран а белхаш тӀехь, тӀаьхьо XIII бӀешо долалучу хроникехь а. Къаьсттина Мровелис дуьйцу зурзукъийн а, дидойн а цхьаьна хиллачу походан хьокъехь, ткъа Хуаншера, хьалха хиллачу Ӏаьрбийн авторша санна, хаам бо Казказан лаьмниийн даккъашкахь ларйаран гӀишлош йарх а[7]. ТӀаьххьара А. Н. Генко локализаци йина ГӀалгӀайчоьнан Ассин лаьмний чӀожахь[7].. Лакхахь хьахийначу XIII бӀешеран гуьржийн хроникехь а СурдукъетӀе хьахийна ю. Йукъарчу хьесапехь, гуьржийн историографехь и термин лелош ю XVIII бӀешо йукъа а лоцуш. Н. Г. Волковас, гуьржийн хьостанашкара хаамашна тӀе а тевжаш, жамӀ до, хьалхарчу муьрехь «дзурдзуки» этнонимо берриге а вайнах, вуьшта аьлча, гӀалгӀай а, нохчий а чулоцуш хилла бохуш йаздо. Цо кхин дӀа а билгалдоккху, йуккъера бӀешераш чекхдовлуш, «Зурзукъаш» цӀеран этнически чулацам хийцабелла хилар, гӀалгӀай бен билгалбаьхна цахилар цул тӀаьхьа. Къаьсттина, Вахушти Багратионис шен «Гуьржийн пачхьалкхан дийцарш» цӀе йолчу балха тӀехь хьахош ю «Дзурдзукетия», «Кистетия», «Глигветия» кӀошташ, уьш кхузаманан ГӀалгӀайчоьнан территорица йозуш[7]. Оьрсийн талламхочо а, этнографо а Э. Г. Вейденбаума Нохчийчоьнан территорех СурдукъетӀе олу[8][9].

IX—XI бӀешерашкахь дуьйна хьостанашкахь дукха хьолахь нохчий дурдзукаш олу[10]. И термин дика евза Мровели Леонтийна (XI бӀешо долалуш). Цуьнан хаамашца, вайн эрал хьалха XI—III бӀешерашкахь Дурдзукия «гойтуш хилла, къаьмнийн цхьанатайпанара бахархой болуш, шера билгалъяьккхина территорин юкъаралла». Дурдзукиех пачхьалкх санна яздо кхечу юккъерчу бӀешерашкара гуьржийн а, Ӏаьрбийн маттахь бинчу авторша а. Амма билгалдаккха деза, XII-чу бӀешеран цхьана анониман авторо, Къилбаседа Кавказан къаьмнех болу хаамаш бовзуьйтуш, «Дурдзукин паччахьаш» хьахош хилар. И хаам шатайпа маьӀна долуш хуьлу, нагахь санна, И. А. Джавахашвилина тӀаьхьа а хӀоьттина, гуьржийн хьостанашкахь Дурдзукети (Дурзукети) «мохк» хилар къобалдахь. Цу хьокъехь иштта бегӀийла ду Г. А. Меликишвилина хетарг далор а. Приурмин кӀошташкахь карийна «Zurzukka» топоним, вайн эрал II-I-ра эзар шерашкахь цигахь нах беха меттиг хилар бакъхилар тӀечӀагӀдаран аргумент санна лелайо цо. Оццу хенахь нахийн элементаш Кавказехь йаржар алсам къилбаседан а, малхбален а кӀошташкахь хилла[11].

Билгалдахарш

  1. Джамирзаев С. К этимологии слова "дзурдзукъи (дзурдзуки). — «Вопросы вейнахской лексики», Гр., 1980
  2. 1 2 Какабадзе С. Грузинские документы института народов Азии АН СССР, М., 1969 (PDF-версия)
  3. 1 2 Кузнецов В. Введение в кавказоведение: историко-этнологические очерки (Поиск по книге слова «Дзурдзуки»)
  4. Военно-топографическая пятиверстная карта Кавказского края 1926 года
  5. 1 2 М. М. Базоркин «История происхождения ингушей» Орджоникидзе, 1937 г.
  6. Волкова, 1973, с. 136, 137.
  7. 1 2 3 Волкова, 1973, с. 135, 136.
  8. Вейденбаум, 2010, с. 9.
  9. Макалатия, 1940, с. 24.
  10. Харадзе, Робакидзе, 1968, с. 22—23.
  11. Гаджиев, 1979, с. 56.

Литература

  • Julius Heinrich Klaproth. Reise in den Kaukasus und nach Georgien unter nommen in den Jahren 1807 und 1808. Bd. 1.(нем.). — Halle und Berlin, 1812.
  • Базоркин М. М. История ингушей по известиям Вахушти о дзурдзуках // История происхождения ингушей. — Орджоникидзе, 1937. — С. 7—108.
  • Вейденбаум Е. Г. Кавказские амазонки. Материалы для древней этнографии Кавказа.. — Нальчик: М. и В. Котляровых, 2010. — 56 с. — ISBN ISBN 5-00-002335-8.
  • Виноградов В. Б. Центральный и Северо-Восточный Кавказ в скифское время (VII—IV вв. до н. э.). (Вопросы политической истории, эволюции культур и этногенеза). — Грозный: Чечено-Ингушское кн. изд-во, 1972. — 392 с.
  • Волкова Н. Г. Этнонимы и племенные названия Северного Кавказа / Ответ. ред. Л. И. Лавров. — АН СССР. Инcтитут этнографии им. Н. Н. Миклухо-Маклая]]. — М.: Наука (ГРВЛ), 1973. — 206 [2] с. — 1600 экз.
  • Генко А. Н. Из культурного прошлого ингушей // Записки коллегии востоковедов при Азиатском музее АН СССР. — Л., 1930. — Т. V. — С. 681—761.
  • Гольдштейн А. Ф. Башни в горах. — М.: Советский художник, 1977. — 330 с.
  • Еремян С. Т. Торговые пути Закавказья в эпоху Сасанидов. По Tabula Peutingiriana // ВДИ. № 1. — М., 1939.
  • Какабадзе С. С. Грузинские документы Института народов Азии АН СССР. — М, 1967.
  • Куркиев А. Б. История происхождения ингушей. — Орджоникидзе: Издательский центр «Эль-Фа», 2002.
  • Сотавов Н. А., Мейер М. С. Северный Кавказ в русско-иранских и русско-турецких отношениях в XVIII в. — М.: Наука, 1991. — 221 с.
  • Твёрдый А. В. Топонимический словарь Северного Кавказа. — 2006.
  • Харадзе Р. Л., Робакидзе А. И. К вопросу о нахской этнонимике // Кавказский этнографический сборник. II. — Тбилиси: «Мецниереба», 1968. — С. 12—40. — 268 с.
  • [Крупнов Е. И. Средневековая Ингушетия. — М.: Наука, 1971. — 208 с. — 2800 экз.
  • Antoine-Jean Saint-Martin. Mémoires historiques et géographiques sur l'Arménie , 2 vols.(франц.). — Imprimerie royale Paris, 1818.
  • Гаджиев, В. Г. Сочинение И. Гербера "Описание стран и народов между Астраханью и рекою Курой находящихся" как исторический источник по истории народов Кавказа. — Наука, 1979.
  • Мерцбахер, Готфрид. Aus den Hochregionen des Kaukasus. Wanderungen, Erlebnisse, Beobachtungen.. — Leipzig: Duncker & Humblot, 1901. — С. 207.
  • Вейденбаум, Евгений Густавович. Путеводитель по Кавказу. — Тф.: Тип. Канц. главн. гражд. частью на Кавказе, 1888. — 434 с. — ISBN 978-5-397-02636-9.
  • Марковин, Владимир Иванович. В ущельях Аргуна и Фортанги. — Москва: Наука, 1965. — С. 88. — 125 с.
  • Макалатия С. И.  Хевсурети Историко-этногр. очерк дорев. быта хевсуров.. — Тбилиси: Груз. краевед. о-во, 1940. — С. 24. — 228 с.
  • Мерцбахер, Готфрид. К этнографии обитателей Кавказских альп. — Тифлис: Известия Кавказского отдела Императорского Русского географического общества., 1905. — Т. XVIII. — С. 113.
  • Харсиева Л. Дзурдзукские ворота или развалины древнего города // Ингушетия : газета. — 2017. — 25 января.